‌
من در طول شب و روز دو نفرم!
از صبح که بیدار میشم ، یه بازیگر حرفه ای!
یه آدمی که هیچی از خودش نشون نمی‌ده!
یه آدمی که فقط واسه بقیه زندگی می‌کنه!
تا ساعتای حدود ۲ شب؛
نزدیکای این ساعت که میشم ، انگار خودم که مرده بودم
زنده میشه و داد میزنه که یه موزیک بزار!
داد میزنه که حالم خوب نیست!
میشم دو نفر؛ دو نفر که پارادوکس هم دیگه ان!
یکی که مودب و اجتماعیه!
و یکی که متنفره از اینکه اسمش صدا بشه!
یکی که همه رو میخندونه!
و یکی که چشماش پر میشه و نمیزاره اشک سرازیر شه!
دو نفر که از هم متنفرن و دعوا میکنن دائم!